Ciou bella Roma

Wat begon als een goede planning in mijn hoofd, veranderde al snel in iets waar ik niet aan gedacht had. Het begin van de dag verliep iets anders dan gepland…. Op de dag van aankomst bij mijn hotel zou de vriendelijke man van de receptie alles regelen voor mijn transfer. Ik was namelijk omgekocht van hotel. Hij zou contact opnemen en regelen dat de shuttelbus mij van het nieuwe hotel zou komen ophalen. Ik moest mij geen zorgen maken, dus dat deed ik dan ook niet… Misschien was dit iets te goedgelovig van mij.

Op de laatste dag van mijn verblijf, liep ik naar de receptie van mijn nieuwe hotel en vroeg hoe laat ik zou worden opgehaald, om naar het vliegveld te worden gebracht. Een zuur gezicht kijkt mij enigszins geïrriteerd aan en ze haalt haar werkbrauwen op. Je hoeft geen Italiaans te spreken om te begrijpen dat dat niet veel goeds betekend. Het engeltje op mijn schouder zegt mij rustig te blijven. Ik vertel het geïrriteerde gezicht rustig mijn verhaal dat ik was omgeboekt van hotel en mij is verteld dat de vriendelijke man van het 1e hotel alles zou regelen, en dus contact met het 2e hotel zou opnemen om alles door tegeven. Het zure gezicht maakte een diepe zucht en stond duidelijk te popelen om mij te helpen. Duidelijk niet wetende wat zij met mijn vraag aanmoest ging ze maar even snel eerst andere mensen helpen uitchecken, het was immers al 9.30 uur. Volgens de planning in mijn hoofd zou ik om 9 uur het hotel uitgaan zodat ik nog even een rondje kan maken met de Hop-on Hop-off en waar nodig uitstappen. Dit hele plan had ik ondertussen al gewist uit mijn hoofd. Gelukkig kwamen er geen andere gasten meer, dus moest het zure gezicht wel met mijn vraag verder. Oke de papieren wil ze graag zien. Maar daar staat op dat op zondag het kantoor van mijn shuttleservice gesloten is en het noodnummer nam niet op. Paniek, bij haar & bij mij. Ze gaat de vriendelijke man bellen van het 1e hotel, haar Italiaanse temperament kwam naar boven en aan de lichaamstaal en houding kon ik merken dat ze niet zo vriendelijke was. Ik werd een beetje bang van haar. Ze smijt de telefoon op de hoorn en vraagt mij 5 minuten te wachten. Na 10 minuten komt zij naar mij toe met het verlossende woord en haar meest neppe glimlach, de shuttelbus is er om 11.20. Ik bedank haar voor haar moeite en inzet en kijk op mijn horloge… het is 9.55 uur hmmm, dan maar een rondje lopen. Het hotel zit overal net te ver vandaan en de opstapplaats van de Hop-on Hop-off is 15 minuten lopen.

Blokje om, op zoek naar een lekker bak Italiaanse koffie. Het is aardig warm aan het worden. Toch een beetje teleurgesteld dat deze dag zo is gelopen, maar goed niets aan te doen. Goede reden om nog eens terug te gaan naar het prachtige Rome. Laat ik nu eruit halen wat er nog uit te halen valt.

Tijdens mijn zondagochtend wandeling, ben ik nog geen cafe tegengekomen. Alles is dicht, tot ik om de hoek een bistro zie. Hup naar binnen, heb behoefte aan een flinke bak Cafeïne. Blij iets gevonden te hebben, bestel ik een Latte. Er wordt mij gevraagd alvast plaats te nemen, zij komen het zo brengen. Goede service,🖒 terwijl ik wacht zie ik dat de barman een koffie uit een Douwe Egberts automaat haalt en er een scheut koffiemelk indoet. Hij plaatst er een koekje naast en komt naar mijn tafeltje toegelopen. Ik was op zoek naar “echte Italiaanse koffie” geen bakkie die je ook in de kantine kunt kopen. Zoals het eruit zag proefde het ook. Misschien moet ik gewoon verder lopen en zie wel wat er op mijn pad komt….

Ik zie een kerk (dit is de Santa Croce in Gerusalemme kerk) en er lopen mensen heen, ik ga erachteraan. Weet niet of het mag, maar merk ik vanzelf. Nieuwsgierig loop ik richting de ingang. Vind het altijd wel leuk om er binnen te kijken, ze zijn altijd zo mooi van binnen. In de hal voor je naar binnen gaat, zit een man en ik vraag hem of het goed is als ik naar binnen ga. Geen probleem. Ik zwaai de deur van de kerk open en….

Ik kom binnen terwijl er een dienst is. Gênant voel ik me wel een beetje, geen toerist te vinden. Ik blijf netjes achteraan staan. Er komt een jongeman naar mij toe en vraagt of ik plaats wil nemen. Ik bedank vriendelijk, heb niet veel tijd en nu kan ik gewoon weer weg als ik wil. Wel erg mooi om mee te mogen maken.

De jongeman neemt mij aan mijn arm mee naar voren. Even ben ik bang, dat ik straks een of andere toespraak moet houden of in het middelpunt wordt gezet. Hij wacht achter een pilaar en gebaard mij een foto te kunnen maken. Ik heb een korte broek aan en mijn schouders zijn niet bedekt. Ik voel mij nogal ongemakkelijk op dit moment. Mijn gevoel zegt, wegwezen. Ik maak snel een foto, bedank de jongeman en ga naar buiten.

Eenmaal buiten zie ik “Piazza di Porto Maggiore”. Geen idee dat dat bij mij om de hoek was, leuke verrassing. De Porta Maggiore is een antieke stadspoort.

Stukje geschiedenis: De poort is gebouwd in 52 onder Keizer Claudius en maakte deel uit van 2 aquaducten; de Aqua Claudia en de Aqua Anio Novus. Boven de arcaden zijn nog de kanalen zichtbaar waardoor het water stroomde.
Helaas begint de tijd te dringen en is het tijd om terug te gaan naar mijn hotel. Eenmaal aangekomen bij het hotel staat de buschauffeur mij al op te wachten. Alles komt goed…

Ben jij wel eens op soloreis geweest?

Geef een reactie