Mijn eerste keer liften

Dit keer wilde ik het graag hebben over mijn eerste keer liften. Het was een ervaring die ik nooit meer zal vergeten en waarbij er werkelijk een wereld voor me openging. Het was mogelijk om als broekie van 17 overal in Europa terecht te komen zonder een cent te betalen. Het was mijn laatste jaar van de middelbare school. Hier had ik enkele vrienden gemaakt van wie eentje een auto had. We besloten met z’n allen een dagje naar Duitsland te gaan. Imean why not? over deze reis zal ik verder niet in detail treden. Het was een gezellige trip met een groep vrienden en een klein beetje drank (voor de BOB uiteraard niks).

Ik en één van mijn vrienden, Bas, waren enorm enthousiast hierover en wilden nog een keer in de voorjaarsvakantie. We hadden al afspraken gemaakt, maar degen met de auto kon later niet. Omdat Bas en ik toch op reis wilden besloten we dan maar een NS-dagkaart te kopen en een beetje door het land te treinen. (Ik had toen in gedachten dat ik zou beginnen met liften in mijn studententijd, zoals m’n vader, dus liften kwam niet eens in me op). Twee dagen voordat we zouden gaan kwam Bas naar mij toe met de volgende vraag: ‘zeg Manoek wat denk je ervan als we in plaats van treinen gaan liften door Nederland?’ Na enige aarzeling, zei ik volmondig ja! en het begin van een ongelofelijke en immer voortdurende ervaring was ontstaan.

We hadden afgesproken bij het tankstation bij ons aan de rand van de stad bij de snelweg. Vervuld van de adrenaline en zenuwen fietste ik ernaartoe. We hadden niks gezegd tegen iemand. Wij gingen volgens de rest gewoon een dagje treinen. Bas had een kaart meegenomen zodat we de route konden bijhouden en we begonnen onze trip. We hadden niet echt een doel, we wilden eigenlijk gewoon het liften proberen. Bij de eerste persoon was het al meteen raak. Ze hadden in hun jeugd ook veel gelift en namen ons daarom zonder aarzelen mee. Het waren vroeger echte hippies. Ik weet niet meer waar we het precies over hadden, onderwerpen als politiek, reizen, liften en de jaren ‘70 kwamen lang, maar de tijd vloog voorbij en voor we het wisten waren we bij Amsterdam Muiderpoort.

Hier werden we op de snelweg bij een parkeerplaats afgezet, waar we alweer snel opgepikt werden door een Canadees in een huurauto op weg naar Schiphol. We zaten al te grappen dat we dan misschien maar met een vliegtuig mee moesten liften. Helaas hebben we dat niet gedaan, alhoewel ik er later achter kwam dat er wel mogelijkheden zijn. Het feit dat hij ons wilde meenemen verbaasde ons nogal, aangezien hij een huurauto had en dat eigenlijk niet mocht. Hij bleef er echter heel relaxt onder en vertelde ons over zijn leven in Canada, wat hij hier deed. Hij bleek Nederlandse roots te hebben en was hier op zoek naar zijn familiegeschiedenis geweest en nu weer op weg naar huis. Onze wegen scheidden echter bij Schiphol.

Na wat te hebben rondgehangen op het vliegveld, vliegtuigen te hebben gespot, een hapje te hebben gegeten en op de foto te zijn gegaan met piloten bij de pilotenclub (de foto mag ik helaas niet tonen), gingen we weer op pad. Alhoewel Schiphol een centrum van reizen is bleek het hier heel lastig weg te komen. Niemand die een lifter mee wilde nemen. We besloten een stukje te lopen richting de weg.  Onderweg kregen we het gekke idee een tesla taxi te nemen voor hoever hij ons kon nemen voor 5 euro. Dit hadden we dus niet moeten doen. Hij bracht ons precies weer naar het punt waar we begonnen waren. Na deze tegenslagen kwamen we gelukkig bij een werknemers parkeerplaats aan. Hier waren we erg blij mee, aangezien we dachten dat reislustige mensen als piloten en stewardessen ons wel zouden willen helpen. Helaas niet dus. De stewardessen waren enorm bang voor ons leek het en na meerdere stewardessen te hebben gevraagd nog steeds geen resultaat. Opeens hoor ik Bas me roepen. Hij had iemand gevonden die ons mee wilde nemen! Ik liep richting de auto en deed de deur open. Een enorme wietwalm kwam over mij heen. De m’n bleek bagagemedewerker e zijn en na een lange dag werk op weg naar huis in Haarlem. Oh ja en hij was dus knijtertje stoned. Nog nooit iemand zo stoned gezien. Wij vonden het eigenlijk wel een mooie lift voor de eerste keer liften. Hij vertelde ons dat men vast zat in het systeem en vond het supertof dat we liften, terwijl hij een hijsje van z’n joint nam. We hebben met z’n allen genoten in die auto.

Eenmaal in Haarlem namen we weer afscheid en gingen we hier nog een tijdje sightseeën om vervolgens mee genomen te worden door een meisje, wiens auto onder het stro lag.  Ze was een paarden fanaat en op weg naar de manege, maar ze kon ons wel een lift naar het tankstation op de snelweg geven. Vanaf hier ging het snel. Van een man mochten we wel mee, maar de boete was voor ons (hij reed een busje en deze was al vol, dus we moesten achterin). Dus achterin een busje opgerold en verstopt als criminelen reden we naar een tankstation in de buurt van Utrecht, waar we uiteindelijk met een schilder, die op weg naar huis Inn Brabant was, mee richting Breda (we hadden ondertussen het plan opgevat in Antwerpen proberen te komen). Hier hebben we allerlei complottheorieën en onze Nederlandse politiek besproken. Ik kwam erachter door al deze verschillende lifts, dat mensen ontzettend open zijn in de auto en over vele diepgaande onderwerpen willen praten zoals filosofie of politiek. Ik vond het een bijzondere waarneming.

 

Hij zette ons af bij een tankstation in de buurt van Breda, want ‘dat was lekker dichtbij Antwerpen’. Dit was dus juist heel onhandig. Iedereen daar ging namelijk Breda in en niet eromheen naar Antwerpen. We zagen ons verlies in en zijn uiteindelijk met een forens meegegaan naar Breda, met de les dat je nooit moet willen liften van een tankstation heel dichtbij een stad, maar juist één a twee stations ervan af. Dat was niet het enige dat we hadden geleerd. We ontdekten die dag hoe je moet liften, dat je zonder route kaart eigenlijk verloren bent, hoe je mensen aanspreekt en het gesprek gaande houdt en dat je het liefst van tankstation naar tankstation gaat en niet bijvoorbeeld een vliegveld ofzo (dat werkt namelijk niet).

 

Na de nodige sight seeing in Breda en een hapje bij een Mexicaan vertrokken we weer terug naar huis. Nu wel met de trein. Het is misschien niet één van mijn spectaculairste reizen en ook niet naar verre onbekende oorden, maar wel één met ervaringen en lessen die we nooit meer van ons leven zullen vergeten. Het was gelukt en reizen zou voor mij nooit meer hetzelfde zijn.

Thuis heb ik zelfs nog een klein gedicht geschreven over mijn ervaringen van die dag. Deze kun je hieronder lezen.

Liften

“Mag ik u wat vragen meneer?”

“Welke kant gaat u op en mogen wij mee?”

 

Een Canadees met Nederlandse roots ging naar Schiphol

Daar als het ware gestrand

Hielp een bagage medewerker ons uit de brand

Al blowende bracht hij ons naar Haarlem

 

Nuchter kwamen we de stad uit

Achterin een busje liggend als criminelen

Om vanuit Utrecht met een schilder naar Breda te rijden

Zijn hoofd gevuld met complotten NL te bevrijden

 

Forenzen brachten ons naar de binnenstad

Een Mexicaan bracht onze magen vervulling

En zo eindigde ons eerste avontuur

 

“Mag ik u wat vragen meneer?”

“Welke kant gaat u op en mogen wij mee?”

 

Daarmee begon het allemaal

Geef een reactie