Liften naar Praag

Liften, een vergeten kunst uit de vorige eeuw. Het klinkt zo idyllisch en avontuurlijk, maar slechts enkelen doen het nog tegenwoordig. Ik ben een van hen. Hoe ik hiermee ben begonnen en waarom zul je nog wel lezen in andere verhalen, maar eerst wil ik jullie vertellen over toch wel één van mijn meest bijzondere ervaringen tot nu toe, door de vele interessante mensen die mij op pikten: Mijn liftreis naar Praag.

Toen ik deze reis ondernam had ik al enigszins wat ervaring in het liften vanaf Amsterdam. Mijn vooronderzoek had ik al eerder gedaan en met mijn vertrouwde kaart in m’n hand ging ik bij het tankstation in Diemen staan. Met een vriendelijke: ‘Sorry Meneer, mag ik wat vragen? Welke kant gaat u op?’ begon het die dag allemaal. Vanaf daar verliep de reis naar de Duitse grens voorspoedig. Ergens in midden-Duitsland werd ik uiteindelijk afgezet door een vriendelijke Amerikaanse man, wie mij zojuist verteld had over zijn emigratie naar Duitsland vanwege zijn Duitse liefde en hoe hij Europa veel socialer vond dan de VS. In verder details zal ik bij deze man niet treden want hij was niet de enige bijzondere persoon die ik op deze reis tegenkwam.

De Amerikaan had mij afgezet op een parkeerplaats langs de snelweg, met maar welgeteld 3 auto’s. Na bij de eerste twee te zijn afgewezen, dacht ik dat ik daar nooit meer zou wegkomen. Wat ik toen niet kon weten is dat de derde man een vrije pianist is, die naar Dresden moest (richting Praag). Nu vraag je je af: wat is een vrije pianist? Dat dacht ik dus ook. Het hield in dat hij zijn piano in z’n busje had en zo van stad tot stad reed en daar zijn geld op pleinen verdiende. Hij was op het moment dat ik hem aansprak in overleg met een compagnon over een doosje dat voorgeselecteerde muziek maakte. De leukste namen bedachten ze en mij vroegen ze ook om hulp. En zo al pratend over onze familie en zijn baan reden we een paar uur door richting Dresden. Hij bleek nogal beroemd op Facebook te zijn en ik moest hem toevoegen. Het was onderhand al donker geworden en hij als chauffeur begon moe te worden. De woorden ‘Ich bin Müde’, waarna hij vervolgens voor het stuur in slaap viel, zal ik nooit vergeten. Ik maakte hem meteen wakker en dwong hem op een veilige plek te slapen. Als lifter heb je namelijk de taak jezelf veilig te houden, maar ook een goede medepassagier te zijn van de chauffeur.

 Na opgeladen te zijn, heeft hij me naar Dresden gebracht waar ik met een aardige Tsjechische familie mee naar Praag kon. De rit verliep soepel. Hun dochter bleek aan de kunstacademie in Parijs te hebben gestudeerd en nu op bezoek te zijn. Eenmaal in Praag aangekomen kon ik niet genoeg om me heen kijken. Wat ik daar allemaal heb meegemaakt kun je in dit artikel lezen. Dan nu de terugreis, dat was namelijk nogal wat. Mijn standaard tactiek is: ga met het OV buiten de stad en zoek daar een tankstation. Dit vergt soms dat je langs een snelweg moeten lopen. Dat gebeurde nu ook, maar wat ik daar verscholen in de bosjes zag zal ik nooit vergeten. In de bosjes verscholen lag een verlaten mini vluchtelingenkamp (het was midden in de vluchtelingen crisis) opgeruimd door de politie. Ik zag achtergelaten tenten, tassen, zelfs een kinderfles. Enigszins verbaasd door het geheel liep ik door naar het tankstation, waar ik na meerdere malen vragen de eerste Engelssprekende persoon vond. Hij vroeg mij welke kant ik op moest en ik zei uiteraard naar Nederland. Vervolgens kreeg ik een uitleg hoe ik naar Nederland moest lopen en toen viel het kwartje: ik heb hier zoveel lift pech omdat iedereen denkt dat ik een vluchteling ben.

Dus bij de eerstvolgende persoon duwde ik mijn ID kaart en studenten pas in z’n gezicht om maar aan te tonen dat ik geen vluchteling was en het was meteen raak. Sterker nog, de man die mij meenam was eigenlijk doodsbang voor lifters, maar vertrouwde mij wel. Hij vertelde me dat zijn Engels niet zo goed was, maar dat zijn opa goed Duits kon omdat deze vroeger in sudetenduitsland woonde en voor de Duitsers in Rusland moest vechten. Zijn grootvader was na de oorlog vervolgens op eigen houtje terug gekeerd, al lopend van Stalingrad naar zijn geboorteplaats. Hij verontschuldigde zich voor het feit dat hij niet meer kon vertellen en ik baalde dat ik de volgende dag al in de collegebanken moest zitten, anders had ik deze man sowieso bezocht. De rest van de reis liep voorspoedig tot ik ongeveer in midden Duitsland kwam.

Ik vroeg een boos uitziende pool (waarom ook niet het was toch al een rare dag) welke kant hij op moest. Hij zei in de buurt van Keulen. Met de gedachte dat ik dan in de buurt van Nederland kwam ging ik met hem mee (op m’n kaart kon ik het niet bekijken, die was ik namelijk kwijtgeraakt. Wat ik toen meemaakte, is me niet vaak overkomen. Na een ietwat ongemakkelijke start, begonnen we langzaamaan over ons even te praten. Hij vertelde dat hij een autoracer was, die door een ongeluk alles verloren was: zijn huis, zijn vrouw, zijn kind. Hoe er in het bed naast hem een vrouw lag met dezelfde ziekte. Hij barstte in tranen uit toen hij vertelde hoe het dochtertje van deze vrouw aan haar vroeg of alles goed ging komen, waarbij de moeder ja zei, maar ze het uiteindelijk niet overleefde en hij wel. Als er één ding in je leven is dat je aangrijpt, is het wel een volwassen pool die al snotterend over zijn leven verteld. Toen hij weer met zijn vrienden een keer afsprak was het niet meer zijn wereld. Hij kon niet meer begrijpen hoe ze het over zulke kleinzielige zaken konden hebben, zoals een nieuwe Rolex. Door het ongeluk en de ziekte kon hij niet meer racen en nu werkt hij in een fabriek in Duitsland om zijn nieuwe familie te onderhouden. Hij ziet ze helaas weinig, maar hij heeft alles voor ze over. Ik weet niet meer waar we het de rest van de tijd over hadden, maar de tijd vloog voorbij en het was een ongelofelijke ervaring. Bij afscheid bedankte hij me voor het gesprek.

Iets later kwam ik er helaas achter dat ik niet zo in de buurt van Nederland was als ik dacht. Sterker nog, ik was ervan overtuigd dat ik Nederland die dag nooit zou bereiken aangezien het al 22.00 uur was. Constant hallucinerend dat ik Nederlandse auto’s zag sprak ik iedereen in het tankstation aan. Helaas geen geluk. Totdat ik bij de laatste auto kwam, weer ervan overtuigd dat ik hallucineerde sprak ik de chauffeur maar in het Duits aan. Vervolgens vroeg hij aan z’n vriendin: “of ie mee mag rijden”. Het waren Nederlanders! Ik was gered! Het was een christelijk koppel uit Ermelo, die net terug van wintersport kwam. Het meisje had in haar jonge jaren veel gelift, dus ik mocht meteen mee. Uiteindelijk kwam ik nog op tijd in Nederland aan.

Zo blijkt dat liften niet een kwestie is van of je er komt, maar wanneer je er komt. Wanneer je de tijd ervoor neemt zul je veel bijzondere en interessante mensen ontmoeten en gesprekken voeren die je de rest van je leven bijblijven. Met deze manier van reizen is er een wereld voor me opengegaan. Een wereld zonder grenzen en beperkingen en het mooie is dat iedereen kan liften als hij wil. En hoe ik hierbij gekomen ben? Dat kun je in m’n volgende blog lezen.

One Comment

  • Karen

    17/05/2017 at 04:57

    Woow zie er geweldig uit, zou ik binnekort samen met mijn verloofde ook wel eens willen doen. Ik blijf je volgen,

    Alvast dank vor de inspiratie !

    groetjes

    Karen

    Beantwoorden

Geef een reactie