Diversiteit in Mongolië

Wat is Mongolië een uniek en bizar land. Het staat bekend om het ongerepte landschap en het traditionele nomadische leven van de plattelandsbewoners. Qua oppervlakte past Nederland maar liefst 46 keer in Mongolië, maar waar wij 17 miljoen inwoners hebben heeft Mongolië er maar 3 miljoen. Daarvan woont ook nog eens bijna de helft in de hoofdstad Ulaanbaatar, dus het is geen verrassing dat het platteland van Mongolië ‘leeg’ is. Met de Trans Mongolië expres rijden wij eind maart de hoofdstad binnen. In de weken die volgen laten wij ons verbazen door het prachtige en waarschijnlijk het meest gastvrije land ter wereld.

Tijdens onze drie-en-een-halve week in Mongolië hebben we een fantastische week in Ulaanbaatar, waar onze lieve couchsurfing host Togi ons introduceert aan de Mongoolse keuken. En daarmee ontdekken we meteen een minpunt van het land. Wij zijn zeker niet de standaard vegetarische lesbiennes, maar met het vlees in Mongolië hadden wij wat moeite. Ze eten namelijk alles van een dier. Ontzettend goed dat het zo allemaal puur natuur is en er niks wordt weggegooid, maar toen wij een soep met gekookte schapenorganen kregen ging dat mentaal toch niet helemaal goed. Daarnaast kent de Mongoolse eetcultuur veel gefermenteerde melkproducten zoals gedroogde wrongel – met een sterke dierlijke smaak eraan – als snacks en drankjes zoals airag en yoghurt. Hiervoor gebruiken ze zowel koeien, geiten, als kamelenmelk.

De vleesmarkt in Mongolië

Behalve het eten is Mongolië fantastisch, ontdekken wij tijdens onze zeventien-daagse rondreis door het land. Togi’s neef Ishee, die normaal gesproken de meest luxe reizen organiseert, regelt voor ons een chauffeur met auto – zijn broer Turuu – en geeft ons zijn kampeerspullen mee. Het land is namelijk niet zelfstandig te bereizen, de infrastructuur is op het platteland nauwelijks ontwikkeld en daarbij reizen we naar plekken waar amper mensen komen. We reizen natuurlijk naar de Gobi woestijn in het zuiden en nemen een avontuurlijkere route richting het westen voordat we terugrijden naar de hoofdstad. In zeventien dagen leggen we ongeveer 5000 kilometer af en rijden daarmee een gemiddelde van vijf uur per dag, wat een avontuur!

Met onze chauffeur Turuu

We beginnen heerlijk optimistisch onze road trip. Natuurlijk is het geen probleem om niet te douchen, geen toiletten en echte bedden te hebben! We zijn toch zeker backpackers? Dus bakenen we ons territorium af door heel Mongolië en zingen we mee met de Mongoolse liedjes van een usb’tje – de radio doet het uiteraard niet in de middle of nowhere – en maken we artistieke video’s van het landschap door de hobbelige weg waar we meer naast-dan-op rijden. Ook maken we een kunstwerk van speekselsliertjes op de achterbank tijdens alle schoonheidsslaapjes onderweg. We zijn gezellig onze eigen nomadische familie, rijdend door het hele land met al onze inboedel.

Onze route door Mongolië die de applicatie Polarsteps aangeeft (links) & de route hoe hij echt ging (rechts)

Maar wat maken we gave dingen mee! We maken alle soorten weersomstandigheden mee, want voorjaar in Mongolië staat bekend om de wisselvalligheid en veel wind. Ieder seizoen heeft zijn charme en het voorjaar is zeker geweldig omdat je de eerste toerist sinds tijden bent overal en het is elke dag een verrassing wat voor weer het wordt. En in de zomer wordt alles groen, dus we moeten zeker nog een keer terug! Onderweg zien we adembenemende rotsen, oeroude rotstekeningen, grote ravijnen, zandduinen zoals in de Sahara, de beroemde ‘vlammende kliffen’, hoge bergen met sneeuwtoppen, en meren. We zien ook heel veel dieren; geiten, schapen, koeien, kamelen, en de beroemde (wilde) paarden en jakken! En omdat we in het voorjaar reizen zien we overal baby-dieren, te lief!

 

En wat het hoogst op ons lijstje stond: logeren bij nomadische families. Plattelandsbewoners in Mongolië leven een nomadisch leven, wat betekent dat ze drie keer per jaar met al hun hebben en houden – hun Ger, familie en dieren – verhuizen naar waar ze het beste het seizoen door kunnen brengen. Met dank aan Ishee, komen we bij de meest gave families thuis. We verblijven bij de familie van Ishee en Turuu, bij de kampioensherder van Mongolië, helpen haar met de dagelijkse taken, en bij het gezin van de arend-jageres, waar de Oscar-genomineerde documentaire The Eagle Huntress over is gemaakt. De mensen zijn stuk voor stuk fantastisch en we leren de Mongoolse gastvrijheid kennen. We dachten dat logeren bij nomadische families iets was wat iedereen doet in Mongolië, maar Turuu vertelt ons later dat de meeste toeristen even op bezoek komen voor een kwartier en daarna in een eigen Ger in een toeristenkamp slapen. Wij stonden hiervan verbaasd te kijken, logeren bij de families in hun Ger was ontzettend gezellig en dus blijkbaar echt een unieke ervaring!

Met de kampioensherderin Purevsuren bij haar voorjaarskamp. Haar man was nog in het winterkamp met de bokken en rammen.

 

Met de familie van de arend jageres (Kazach bevolking)

Een andere unieke ervaring was het kamperen in Mongolië. We hebben gekampeerd met -10 graden Celsius! Maar wat was het prachtig om de enige te zijn in de wijde omgeving.

Kamperen onder de sterren

 

Lesbisch in Mongolië

Reizen als lesbisch stel in Mongolië was niet moeilijk, maar niet omdat het land zo tolerant is. Helemaal niet zelfs, er heerst de gedachte dat homoseksualiteit niet bestaat. Pas sinds 2009 is er een LHBT-centrum opgezet en inmiddels is er een homobar – voor mannen – in Ulaanbaatar.

Wij hebben ons overal dan ook weer voorgedaan als vriendinnen, en maar een iemand die daar aan twijfelde. Of dat dachten we. Togi had namelijk voor onze komst al onze website en Facebook helemaal doorgespit, en merkte tijdens ons verblijf een paar keer op dat we echt alles samen deden. Toen ze vroeg naar onze relatie-status dachten wij dat ze het allang had ontdekt en dat dit een vraag naar bevestiging was. Fout, zodra we toegaven dat we een stel waren viel haar mond open van verbazing. Gelukkig nam ze het ontzettend goed op. Ze vertelde dat ze wel wist dat het bestond, maar dat het voor Mongoliërs absoluut niet is weggelegd omdat je dan een moeilijk leven hebt. Verder heeft enkel Turuu gevraagd of we een vriendje hebben, maar met het antwoord ‘nee, want we reizen’ was hij tevreden. Tijdens ons verblijf bij families hebben we geen uitgebreide gesprekken door de taalbarrière; niemand vraagt verder dan waar we vandaan komen. Tijdens onze logeerpartijtjes in de Gers viel het ons ook op dat iedereen – kinderen incluis – om dezelfde tijd naar bed gaat, in dezelfde ruimte! We hebben onszelf dan ook hardop afgevraagd hoe het seksleven van de Mongoliërs zelf is. We hadden helaas niet de ballen om dat te vragen.

In Rusland hadden we nog wel eens last van de ‘onzichtbaarheid’ van onze relatie, omdat je de intimiteit mist in je relatie. Dit was in Mongolië makkelijker doordat we kampeerde, af en toe ons eigen guest house hadden, en op veel plekken het gevoel hadden de enige op de wereld te zijn! Kortom: het paradijs om heen te gaan als je van avontuurlijke reizen houdt!

Wil je meer lezen? Neem ook een kijkje op onze website!

Geef een reactie